نوروز

نوروز، جشن آغاز سال، امروزه در ايران و کشورهای ديگر «جهان ايرانی» به عنوان مهمترين جشن سال، اهميت خاصی دارد. هرچند که در طول تاريخ ايران، جشنهای مهرگان، سده، آبانگان، يلدا، و جشنها و مراسم ديگر ملی، هميشه با شکوه خاصی جشن گرفته می شدند و حتی در بعضی موارد، اهميت آنها از نوروز نيز بيشتر بوده، اما جشن نوروز تنها نمونه اين جشنهای ملی است که همواره اهميت خود را حفظ کرده و در برابر اقداماتی که برای محدود کردن آن صورت گرفته، هميشه ايستاده است.
خاصيت فرا-مليتی و فرا-دينی نوروز يکی از دلايل اصلی اين استقامت و همگانی بودن آن در بين مردمان مختلف است. نوروز در طول تاريخ، هميشه به عنوان جشنی متحد کننده و بدون وابستگی های نژادی، زبانی، و دينی مطرح بوده و تمام مردمی که به صورتی وابسته به جهان فرهنگی ايرانی بوده اند، آنرا به عنوان جشن آغاز سال خود قبول کرده اند. در اين گفتار به بررسی نوروز در تاريخ ايران و ريشه های آن خواهيم پرداخت.

نوروز در تاريخ
دانش ما از آغاز جشن گرفتن نوروز بسيار محدود است. مدارک نوشتاری در تاريخ ايران، تا قبل از قرن اول بعد از ميلاد ذکری از نوروز نمی کنند. هرچند که بسياری از محققان بر اين عقيده هستند که يکی از دلايل ساختمان مجموعه پارسه (تخت جمشيد)، جشن گرفتن نوروز و بارعام نوروزی شاهنشاهان هخامنشی بوده، اما نبود هيچگونه نشانه ای از وقوع اين مراسم در دوران هخامنشی، برای بعضی از دانشمندان اين سوال را پيش آورده که آيا نوروز در دوران باستانی به عنوان يک مراسم دولتی جشن گرفته می شده يا نه؟
نخستين برخورد ما با نوروز در مدارک تاريخی به سلطنت ولاش اول اشکانی باز می گردد. ولاش اول را عموما" پايه گذار بسياری از مراسم ايرانی از جمله سده می دانند و نوشته شدن قسمتهايی از اوستا را نيز به دوران او نسبت می دهند. متاسفانه کمبود مدارک کامل ما را از تحقيق لازم در مورد جزئيات برگزاری نوروز در دوران اشکانی محروم می کند.
برعکس، از مراسم نوروز در دوران ساسانی(650-224 پ م) اطلاعات جامعی در دست داريم. کتيبه های ساسانی، پند نامه ها و ديگر قطعه های ادبيات ايرانی ميانه، از برگزاری جشن سال نو در دربار ساسانی صحبت می کنند. مراسم بار نوروزی که در آن شاهنشاه برای تمام اعضای دولت و نمايندگان ملت، بارعام ترتيب می داد، از بازمانده های مراسم ساسانی است.
مراسم بارعام شاهانه در دوران بعد از اسلام نيز باقی ماند و تمام شاهان ايران، حتی پادشاهانی که از اصل غير ايرانی ميامدند (مانند سلاطين غز و مغول) نيز دربار خود را برای برگزاری رسوم ايرانی و از جمله نوروز آماده می کردند. در دربار خلفای عباسی که از بسياری جهات خود را ادامه شاهنشاهان ساسانی می دانستند، نوروز از مهمترين جشنهای سال بود و بار نوروزی با تمام جلال و شکوه آن انجام می گرفت.
با وجود داشتن مدارک مورد اطمينان در مورد جشن گرفته شدن نوروز در دوران ساسانی، دليلی در دست نداريم که نوروز را جشنی با گذشته بسيار قديميتر از دوران ساسانی فرض نکنيم. بسياری از جشنهای مهم جهان در ابتدا تنها بوسيله مردم عامی برگزار می شدند و جزو برنامه های سلطنتی حساب نمی گشتند. قديمی بودن و دست نخوردن مراسم نوروز می تواند گواهی از اين باشد که اين جشن مدتها قبل از اينکه پادشاهان ساسانی (و شايد اشکانی) آنرا تبديل به جشنی رسمی کنند، وجود داشته و مانند امروز، بوسيله همه مردم ايران جشن گرفته می شده.

ريشه های تاريخی نوروز
اکثر مردم نوروز و جشنهای جنبی آن (چهارشنبه سوری و سيزده بدر) را جشنهايی با گذشته صد در صد ايرانی می دانند. بعضی از اين مراسم، بخصوص چهارشنبه سوری، بخاطر اهميت آتش در آن، حتی وابسته به دين زرتشت دانسته شده. از طرفی، شواهد مختلف نشاندهنده اين مطلب هستند که اين جشنها تاريخی فراتر از قوم «ايرانی» (به معنای قوم هندو-اروپايی مهاجری که در حدود سال سه هزار سال قبل به ايران آمدند) دارند و احتمالا" از مراسم قبل از آريايی اين فلات سرچشمه می گيرند و چه بسا اقوام عيلامی، کاسی، گوتی و ديگر اقوام باستانی نيز آنها را جشن می گرفته اند.
منبع اطلاعات ما در مورد باورهای اقوام هندو-ايرانی و بعدا" ايرانی، در درجه اول قديمترين قسمتهای اوستا و در حالت دوم، مقايسه باورهای ديگر مردم هندو-اروپايی (بخصوص هندو-آريايی ها) با باورهای ايرانيان باستان است. ريگ ودا، قديميترين بخش وداهای هندو-آريايی، يکی از بهترين منابع موجود برای پی بردن به اصول اعتقادی و جشنها و مراسم اقوام آريایی (هندو-ايرانی) است. باورهای اقوام ديگر مانند سکاها، نورستانی ها، و مردم ايرانی زبانی که در ماوراالنهر و مناطق شرق کوههای پامير زندگی می کردند نيز می توانند الگوهای ما برای فهميدن باورهای ايرانی های باستان باشند.
در اوستا، بخصوص در گاثاها و بقيه يسناها که قديميترين بخشهای اين کتاب هستند، هيچگاه صحبتی از نوروز و جشنهای وابسته به آن نشده است. مراسم اوستايی اصولا" نيايشهايی به امشاسپندان مختلف و فره وشی ها هستند. يسناها سرودهايی هستند که برای ستايش ميترا، آناهيتا، ورونا، هوم، و ديگر امشاسپندان نوشته شده اند که در جشنهای وابسته به آنها بايد خوانده شوند (کلمه های «جشن» و «يسنا» از يک ريشه هستند). در نتيجه، دربخشهای قديم اوستا ذکری از جشنهای نوروز، چهارشنبه سوری، سيزده بدر و يا حتی سده نداريم. نخستين نشانه از نوروز در اوستا، در فرگرد دوم «ويديودات» است که در ضمن توضيح زندگی «ييم» (جمشيد)، به دستور برگزاری نوروز نيز اشاره شده (اين روايت را فردوسی نيز ذکر می کند). اما ويديودات از اخيرترين بخشهای اوستاست که به احتمال زياد يا در دوران ساسانی نوشته شده و يا در آن دوران بطور کامل بازنويسی شده و بسياری از باورهای زرتشتی ساسانی در اين کتاب وارد شده.
با نگاه کردن به باورهای مندرج در ريگ ودا نيز اثری از مراسمی مانند جشنهای بالا نمی بينيم. جشن شروع سال در نزد اين اقوام اهميت زيادی نداشته و ذکر خاصی از برگزاری مراسم بخصوصی برای آن نمی کنند. همچنين در باورهای مردم نورستان افغانستان که تا صد سال قبل که به جبر مسلمان شدند، زير نام «کافران» به پرستش خدايان باستانی هندو-ايرانی ادامه می دادند، هيچ اثری از نوروز وجود ندارد، هرچند که جشنهای سنتی نزد اين مردم کاملا" حفظ شده است.
از طرفی، با نگاه کردن به طرز زندگی اقوام هندو-ايرانی و مقايسه آن با اقوام ساکن ايران و بين النهرين، می توانيم به نتايجی در مورد ريشه های تاريخی نوروز و جشنهای ديگر مربوط به آن برسيم. اقوام هندو-ايرانی بطور اعم، از راه دامداری و پرورش اسب زندگی می کردند و زندگی آنها برمبنان کوچ نشينی بنا شده بود. اين طرز زندگی به اين معنی بود که هندو-ايرانی های باستان (مانند سکاهای دوران تاريخی، سرمتها، هيونها، مغولان، و ترکها) به دنبال حيوانات خود برای پيدا کردن چراگاههای سرسبز روان بودند. در دشتهای محل سکونت اين اقوام، فقط دو فصل زمستان و تابستان معنی داشت و به دليل طبيعت نامعمول آن، خط تقسيم و زمان اين دو فصل همواره نامعلوم بود.
اما مردم ساکن فلات ايران، عيلامی ها، کاسی ها، گوتی ها، اورارتو، ميتانی ها، و تا حد بيشتری مردمان ساکن بين النهرين، وابسته به زندگی کشاورزی ساکن بودند. اين بدين معنی بود که ترتيب کاشت، داشت، و برداشت محصولاتی نظير گندم، مشغله اصلی اين مردم محسوب می شد و زمان انجام هرکدام از اين وظايف، اهميت خاصی داشت. می بينيم که نوشتن تقويمهای نجومی که برمبنای آن حصول فصلها را معين می کردند، از دستاوردهای اين مردم است. طغيانهای سالانه رودخانه ها، شروع فصل گرما، زمان برداشت محصول، زمان رها کردن نوبتی زمين ها، همه و همه از مشغوليات زندگی کشاورزی بوده و هستند. به همين دليل، تقسيم سال به دوازده ماه و چهار فصل (که حضورشان در اين منطقه کاملا" حس می شد)، تقسيم ماه به بيست و هشت روز (بر مبنای تقويم قمری) و وضع کردن هفته، همه از تقسيمات مردم سومر و بابل بود که از طرف مردمان همسايه آنها نيز استفاده می شد.
از جشن گرفته شدن آغاز بهار در بابل باستان مدارک بسياری در دست داريم. در روز آغاز بهار، پادشاه به سوی معبد مردوک، خدای بابل، می رفت و با در دست گرفتن دستهای اين خدا، حمايت او را از سلطنت خود نشان می داد. بعد از اين مراسم، پادشاه به قصر سلطنتی باز می گشت و دستور بارعام می داد که همه مردم می توانستند به ملاقات پادشاه بيايند. اهميت اين مراسم را در آنجايی می توانيم ببينيم که بعد از تسخير بابل از طرف کورش، پادشاهان پارسی تا زمان خشايارشا نيز هرساله اين مراسم را انجام می دادند. پايان جشنهای بهاری در روز سيزدهم بهار (که اولين بار در افسانه های بابلی به عنوان عدد شوم شناخته شد) با رفتن همه اهالی شهر، از جمله شخص پادشاه، به طرف دشتهای خارج از شهر اعلام می شده (نمونه اين رسم را می توان در داستان حضرت ابراهيم مشاهده کرد).
از سوی ديگر، بسياری از فرهنگهای جهان، از بابل باستان گرفته تا سلتهای اروپايی، مراسمی مانند برافروختن آتش در پايان فصل برداشت دارند. اصولا" روشن کردن آتش بعد از خرمن چينی جزو مراسم بسيار معمول همه جوامع کشاورزی بوده و حتی امروزه نيز در کشورهای اروپايی می توان نظير آن را مشاهده کرد. در ايران نيز امروزه در طی مراسم جشن سده (که جشن رسمی پايان فصل برداشت بوده)، برافروختن آتش مرسوم است. به همين ترتيب، می توان روشن کردن آتش در چهارشنبه سوری را نوعی از همين مراسم دانست.
بطور خلاصه، می شود حدس زد که جشن آغاز بهار و مراسم روشن کردن آتش و خارج شدن از شهر، از آيينهای جوامع کشاورزی مقيم ايران بوده است. اما اقوام ايرانی بعد از مهاجرت به اين کشور و ساکن شدن در آن، به اقتباس اين مراسم پرداختند و با وارد کردن بعضی از عقايد خود (تشبيه حلول بهار به پيروزی راستی بر دروغ)، آنرا تبديل به جشنی کاملا" ايرانی کردند. اين جشن، که شايد از دورانی حتی قبل از زمان هخامنشی بوسيله اين مردم برگزار می شده، تا مدتها جشنی مردمی بوده که توانسته به دليل طبيعت غير دينی و غير سياسی خود، به جشنی عمومی برای همه مردم تبديل شود و کم کم به صورت جشنی درآيد که حتی دستگاه دولتی اشکانی و ساسانی نيز آنرا به عنوان مراسم رسمی خود انتخاب کند.

نوروز امروز
امروزه، نوروز جشن اصلی بسياری از مردم آسيای غربی است. کشورهايی که حتی هيچگاه تحت سلطه سياسی ايران نبوده اند، آنرا به عنوان يکی از جشنهای اصلی خود محسوب می کنند. هرکدام از مليتهای مختلف، مراسم خاص خود را برای جشن گرفتن نوروز دارند، اما همه اين جشن را «نوروز» می نامند و آمدن آن را مقارن با حلول بهار حساب می کنند.
در ايران وافغانستان، نوروز همچنين آغاز سال رسمی کشور است که از ابتدای ماه فروردين محسابه می شود. استفاده از سال خورشيدی از دوران هخامنشيان در ايران معمول بود، هرچند که آغاز گاهشماری چندين بار در دورانهای مختلف تغيير کرده است. در دوران ساسانی به دليل رعايت نکردن اصول کبيسه، در چند مورد نوروز در فصول اشتباه مانند ميانه تابستان جشن گرفته شد. اين مشکل گاهشماری بوسيله ستاره شناس بزرگ، عمر خيام، در قرن ششم هجری حل شد و از آن تاريخ، تقويم «جلالی» به عنوان تقويم خورشيدی کشور انتخاب شد، هرچند که رسمی شدن آن به عنوان تقويم کشور، تا قرن چهاردهم خورشيدی (آغاز همين قرن ما) به طول انجاميد. يکی از مسايل مهم، رعايت کردن کبيسه صد و بيست ساله ايست که بوسيله عمر خيام توصيه شده و در بار آخر در زمان فتحعلی شاه قاجار رعايت شده. عدم رعايت اين کبيسه، باعث بهم خوردن تدريجی تاريخ سال تحويل می شود که شروع زودرس سال 1383، آنرا بصورت محسوسی در آورده است.
نام ماههای تقويم خورشيدی بارها تغيير کرده. در دوران هخامنشی، نامهايی استفاده می شد که بعد از دوران هخامنشی به فراموشی سپرده شد. نام ماهها در دوران ساسانی بر مبنای نشانه های زرتشتی وضع شد که تقويم ماهانه ساسانی که فاقد هفته است و در آن هرروز ماه يک نام دارد، بهترين اثر باقی مانده از آن است. در بيشتر دوران اسلامی، اسامی بابلی/آرامی ماههای مانند «تموز» و «نيسان» مورد استفاده بود، اما با برقراری تقويم جلالی به عنوان تقويم رسمی ايران در اوايل قرن جاری خورشيدی، اسامی ساسانی نيز دوباره برقرار شدند که متاسفانه تلفظ آنها در مواردی تغيير کرد.
نوروزتان پيروز، هرروزتان نوروز!

با تشكر از سايت نوروز ۸۶

خريد لباس عيد
از يکی دو ماه به نوروز مانده مردم به بازار مي روند و لباس عيدشان را می خرند پارچه هايي معمولاً خريداری می شود که دارای رنگ روشن و سرخ يا زرد باشد و معتقد بودند اگر لباس را خودشان بدوزند پارچه آن را روزهای دوشنبه يا جمعه قيچی کنند و نيز معتقد بودند که روز پنج شنبه ساعت سنگين است و لباس مدتی روی دست می ماند تا دوخته شود. روز سه شنبه اگر بريده شود نصيب دزد يا مرده شور خواهد شد و روز چهار شنبه می سوزد وسايل خانه نيز بايد عوض شود و يا تميز گردد. پختن نان شيرين از جمله کارهايي است که حتماً بايد قبل از عيد و برای عيد انجام بگيرد .

سبز کردن گندم، عدس، تره تيزک، ده پانزده روز به عيد مانده در خانه ها صورت می گيرد. برای اين کار از ظرفی استفاده می کنند که از جنس مس يا روی باشد و بعد مقداری دانه ابتدا به سلامتی امام زمان می ريزند و به ترتيب بعد از آن نام اعضای خانواده را می آورند .

خانه تکانی يا رفت و روب
يکی دو هفته پيش از عيد خانه تکاتی يا رفت و روب انجام می گيرد و مجدداً اثاثيه را جابه جا می کنند و گرد گيری می کنند و دوباره آنها را می چينند. در مراحل بعد تخم مرغ رنگ کردن است که آن ها را آب پز می کنند و رنگ های شاد بر روی آنها می زنند.

سفره و ساعت تحويل سال
برای تحويل سال همه در يکی از اطاق های خانه شان سفره می اندازند . پيش از هر چيز آيينه و قرآن در آن می گذارند و بعد هفت سين را می گذارند
هفت سين عبارت است از سماق، سير، سنجد، سمنو، سکه، سرکه، سبزی .
در برخی نقاط ایرن مثل شیراز  علاوه بر هفت سين( هفت ميم ) را هم درسفره می گذارند که هفت ميم عبارتند از: مدنی ( ليمو شيرين )، مرغ، ماهی، ميگو، مسقطی، ماست و مويز. به علاوه کنگر ماست، عسل، خرما، کره، پنير، کاهو، تخم مرغ رنگی و .... موقع تحويل سال همه اهل خانه بايد با لباس نو بر سر سفره باشند اسپند نيز دود می شود و هر کدام از اين ها فلسفه ای دارد. شمع برای روشنايي خانه و زندگی، قرآن نشان توجهی است که بايد در آغاز سال به خداوند داشته، به علاوه در سال نو، صاحب قرآن يار و مددکار اهل خانه خواهد بود.
پول نشان از خير و برکت و رفاه، اسپند برای دوری از چشم زخم حسود، برنج، نشانی از خير و برکت و فراوانی، آب, نشان صافی و پاکی و روشنايي و گشايش کار. ماهی قرمز، شگون دارد. آيينه، برای رفع کدورت و نشانی ازصفا و پاکی و يکرنگی. طلا، نشانی از اميد به وضع مالی خوب در سال نو. بعد از تحويل سال نبايد شمع ها را با فوت خاموش کرد بلکه بايدگذاشت تا آخر بسوزند و يا با نقل و مسقطی خاموششان کرد .

ديد و بازديد
از بامداد نوروز ديد و بازديدها آغاز می شود در همه خانواده ها رسم است که به ديدار کسی که از نظر سن و شخصيت بر ديگران مزيت دارد بروند و دست او را ببوسند و تبريک بگويند و او نيز عيدی که شامل سکه يا پول است به آنها بدهد. بعضی نيز صبح عيد نوروز يک بشقاب گندم برشته که شامل: کنجد، گندم، شاهدانه، نخودچی و کشمش است به اضافه يک بشقاب نان شيرين به اضافه تخم مرغ رنگی يا سکه به کوچک ترها می دهند.

سيزده بدر
روز دوازده فروردين همه وسايل تهيه می شود و هر چه از شيرينی ها و آجيل ها باقی مانده برای صبح سيزده آماده می شود که البته همراه آن سرکه و کاهو نيز هست. صبح سيزده فروردين همه دسته دسته عازم کوه و باغ های اطراف  می شوند و معتقدند در روز سيزده فروردين نبايد در خانه ماند زيرا اين روز نحس و بديمن می باشد. روز سيزده پيش از طلوع آفتاب و تا پاسی از شب ادامه دارد در عصر اين روز ويژه سبزی گره زدن دخترهاست که در واقع برای گشايش بخت خود اين کار را می کنند و ترانه هايي می خوانند چنانچه سيزده به ماه رمضان بيفتد. مراسم را بعد از تمام شدن ماه رمضان در اولين جمعه يا اولين عيد انجام می دهند.

رسم آب پاشي
از مراسم كهن ايرانيان در نوروز رسم آب پاشي به يكديگر و يا آب تني و شست و شوي خود با آب بوده است.بيروني در پيدايي رسم آب پاشي در ميان ايرانيان انگيزه هاي گوناگوني را ياد كرده است.مثلا مي نويسد، چون تن انسان در زمستان به كثافات آتش، يعني دود و خاكستر آلوده مي شود، مردم با آب پاشي به خود و يا آب تني اين كثافات را از خود دور و خود را تطهير و پاكيزه مي كنند. همچنين در سبب شست و شوي تن يا آب پاشيدن به يكديگر مي نويسد:
«چون در عهد پادشاهي جم هيچ جانوري نمرد و به طوري رو به فزوني گذاشتند كه فراخناي زمين با همه پهنايي كه داشت بدل به تنگنا شد، خداوند آن وقت زمين را سه برابر كرد و ايشان را امر نمود كه با آب غسل نمايند تا از هر گناهي پاك شوند و هر سال براي اينكه آفات را از ايشان دور كند اين كار را تكرار نمايند.»

امروزه رسم كهن اب تني و آب پاشي در نوروز كمتر در ايران معمول است، ليكن بقاياي آن را در آيين هاي مربوط به جشن چهار شنبه سوري در برخي از جامعه ها و فرهنگ هاي ايران مي توان ديد .رسم آب فشاني در نوروز هنوز ميان گروهي از مردم سرزمين هاي  همسايه ايران از جمله شيعيان پاكستان رايج است.

مثلا در آداب تحويل سال ميان برخي از مردم چنين رسم است : «در موقع تحويل سال تمام افراد خانواده دور هم جمع مي شوند ، در وسطشان كاسه اي پر از آب روي سيني بزرگي قرار مي دهند. در آب عطر و گل هاي محمدي و گلاب ميريزند و بزرگ خانواده دعاي تحويل سال را مي خواند و سايرين در خواندن اين دعا از او پيروي مي كنند اين عمل 365 بار تكرار مي شود و پس از خواندن اوراد، شخص مزبور درود گويان آب كاسه را به وسيله انگشتان دست بر روي همه افراد موجود مي پاشد و بقيه را در گوشه اي از حياط مي ريزد. اين تشريفات نزد همه علاقمندان به نوروز سرچشمه يمن و سعادت محسوب مي گردد.

 بقيه مطالب در ادامه مطلب

شهربابك يكي از شهرستانهاي تاريخي استان كرمان ميباشدكه در فاصله ۲۴۰ كيلومتري از مركز استان  قرار دارداين شهرستان در مسیر جاده ترانزیت تهران - بندرعباس  و در ابعاد نزدیکتر بین یزد و سیرجان واقع شده است . وجود آثار تاریخی همچون شهر صخره ای میمند با بیش از ۴ هزار خانگی سنگی  دستکند که در دل کوهستان کنده شده  قدمت شهربابک را به ۱۲۰۰۰ سال قبل می رساند این شهرستان در گذشته شهری آباد و به روایتی محل تولد بابک بنیانگذار سلسله ساسانی بوده مراجعه به اسناد تاریخی حکایت از ویرانی این شهر بر اثر حوادث طبیعی ٬ جنگهای مختلف ٬ هجوم اعراب ٬ افغانها و مغولها دارد . اما نکته جالب توجه این است که این شهر علیرغم تحمل تمام سختی های و ویرانیهای گذشته و پس از هر بار ویرانی مجددا توسط مردمان سخت کوش آن بنا شده و پس از هر ویرانی همچون حمله مغولها و افغانها شهری جدید برروی ویرانهای شهر قدیم بنا شده است . وهرگاه که تاریخ و تمدن در ایران اهمیت پیدا کند کاوشگران آثار تمدن های قدیم را از دل خاک بیرون خواهند آورد . گرچه تا کنون بسیاری از آثار تاریخی این شهرستان توسط سودا گران تاریخ ایران به تاراج رفته  و خواهد رفت .

این شهرستان : داراي ۲ شهر ، ۲ بخش  و ۸ دهستان و ۸۲۸ آبادي با جمعيتي بالغ بر ۱۰۳ هزار  نفرمي باشد از لحاظ تعيين حدود سياسي شهربابك ازشمال به يزد و انار٬از جنوب به سيرجان٬ ازمشرق به رفسنجان ٬ از غرب به يزد و فارس محدود است و ارتفاع آن از سطح دريا ۱۸۴۵ متر مي باشد .  مساحت شهربابك را قبل از واگذاري هرات و مروست به يزد و راويز به رفسنجان در سال ۱۳۵۹ ۱۸۰۰۰ كيلومتر مربع و مساحت امروز شهربابك حدود ۱۳۰۰۰ كيلومتر مربع برآورد كرده اند كه حدود ۴۰٪ مساحت منطقه را نواحي كوهستاني و ۶۰٪ بقيه را دشت ها و كويرها پوشانده اند .   بخش هاي شهربابك عبارتند از بخش مركزي و بخش دهج و دهستانهاي كوهستاني عبارتند از خبر٬جوزم٬مدوارات ٬ پاقلعه٬ميمند وسه دهستان استبرق٬خورسند٬و خاتون آباد در دشت واقع شده اند .  شهربابك از شهرستانهاي سردسير استان كرمان مي باشد كه در ماههاي آذر ٬دي و بهمن داراي حـداقل دما مي باشد ودر ماههاي خرداد٬تير ٬ مرداد و شهريور داراي حداكثر دما مي باشد . ميزان كل بارندگي ساليانه ۱۶۰ ميلي متر مي باشد تقريبا بيش از نيمي از جمعيت شهرستان در مراكز شهري و بقيه در روستاها سكونت دارند.   مردم شهربابك متدين ، انقلابي ، خونگرم ، صميمي و با فرهنگ و مهربان و سخت كوشند تقديم 367 شهيد و ۷۵۵ جانباز  و۵۳نفر آزاده و بيش از ۳۰۰۰ رزمنده در طول هشت سال دفاع مقدس همراه با جوانان علاقه مند به تحصيل ، وجود متخصصين تحصيل كرده و فرهيختگان بي شمار در رشته هاي گوناگون حكايت از هوش و استعداد سرشار شهربابكيها دارد . بطوريكه پزشكان و مهندسين شهربابكي در استان وديگر نقاط كشورعزيزمان ايران از جايگاه عالي برخوردار مي باشند .

قرار داشتن شهربابك بر سر جاده ترانزيت تهران بندرعباس و جاده ارتباطي شيراز و اصفهان و عبور خط آهن بافق بندرعباس از منطقه و با وجود معادن بزرگي مثل مس ، سرب و روي ، سيليس ، نمك طعام ، سنگ آهن ، سنگهاي ساختماني ، براكس ، آلومينيوم ، منگنز و ... از نظر اقتصادي و سياسي داراي ويژگي خاصي است . وجود مجتمع مس ميدوك با ذخيره اي بالغ بر يكصدو هفتاد ميليون تن و كارخانجات عظيم ذوب مس خاتون آباد با توليد هشتاد هزار تن مس آند  و كارخانه فروموليبدن كرمان كارخانه شير و لبنيات پاستوريزه وكارخانجات متعدد سنگبري  حكايت از حركت اين شهرستان به سوي صنعتي شدن دارد .

شهربابك در زمانهاي گذشته از لحاظ كشاورزي منطقه اي پر رونق بوده كه متاسفانه به علت خشكيدن قنوات و خشكساليهاي پي در پي و اختصاص بخش عظيمي از آب سفرهاي زير زميني شهربابك به صنعت مس  و عدم توجه به شيوه هاي نوين كشاورزي از رونق چنداني برخوردار نيست . محصولاتي نظير پسته ، بادام ، انگور از جمله توليدات اين بخش است و در بخش دام با عنايت به تعداد شير از يك ميليون دام موجود محصولاتي همچون پنير ، كشك ، روغن ،اسپار، پوست و پشم برخوردار است منطقه رباط و دشت خبر از جمله مناطق مرغوب كشاورزي شهرستان بشمار مي روند كه تمامي اين مناطق به كاشت پسته اختصاص داده شده كه مزه خوب و رنگ سبز مغز پسته شهربابك اين محصول رادر بين محصولات ديگراستان متمايز ساخته و داراي طرفدارن بسياري مي باشد. همچنين نواحي كوهستاني شهربابك عمدتا به كاشت گردو و بادام و اخيرا به زعفران اختصاص داده شده و محصولاتي نظير گلابي ٬ به سيب درختي ٬ انواع آلو و زرد آلو  و .... از محصولات ديگر اين مناطــق مي باشد و درسطـــح شهـــر نيــز بــــــــه هر خانه اي كه سر بزنيد درختان انگور - انار و توت زينت بخش باغات و باغچه هاي منازل مي باشد .

راههای ارتباطی شهربابک :

شهربابک در مسیر جاده ترانزیت تهران - بندرعباس قرار دارد . فاصله شهربابک به ترتیب تا کرمان ۲۴۰کیومتر تا یزد ۲۴۰کیلومتر تا  سیرجان ۱۰۰ کیلومتر تا انار ۱۰۰کیلومتر تا بندر عباس ۴۱۴ کیلومتر و تا تهران ۹۲۰كيلومتر می باشد

فاصله شهربابك از مسير جاده هرات تا اصفهان ۵۰۸ كيلومتر ٬شيراز ۴۰۸ كيلومتر ٬ هرات ۷۵ كيلومتر ميباشد اين مسير كه همان مسير تاريخي شهربابك مي باشد فاصله استان كرمان را به شيرازو اصفهان كوتاهتر نموده و بدليل اينكه از مسير روستا ها سر سبز و مزارع و باغات متعدد مي گذرد وگردنه و جاده كوهستاني چنداني ندارد مورد توجه مسافران و شركتها حمل ونقل قرار گرفته .  اين جاده كه در واقع همان جاده تاريخي دوره ساساني ( اصطخر - شهربابك ) بوده كه در زمـــان قاجـــار بــه علــت نا امني و حمله راهزنان  از رونق افتاده بود اما هم اكنون با احداث بزرگراه شيراز - اصفهان اين جاده رونق افزوني پيدا كرده . (اين جاده در صفا شهر به اتوبان ذكر شده وصل ميشود.  ).هم اكنون نيز بزرگراه اصفهان سيرجان  در حال احداث مي باشد اين بزرگراه از منطقه استبرق و رباط شهربابك مي گذرد و كمتر از ۳۰كيلومتر با شهر فاصله دارد .

ارتباط هوايي: شهرستان شهربابك در حال حاضر فرودگاه ندارد وبراي سفرهاي هوايي از فرودگاه سيرجان كه در فاصله ۹۰ كيلومتري شهربابك قرار دارد استفاده ميشود.

ارتباط ريلي :  عبور راه آهن محور طلايي بندر عباس - تهران از فاصله ۵۰ كيلومتري شهرستان شهربابك ارتباط ريلي اين شهرستان رابا تمام نقاط ايران برقرار ساخته .ايستگاه راه آهن خاتون آباد با ظرفيت  مسافر ۴۰۰ الي ۵۰۰ نفر با امكانات ويژه در خدمت مردم مي باشد . هم اكنون اين ايستگاه قابليت جابجايي مسافر را  براي شهرهاي تهران٬ بندر عباس٬ اصفهان ٬ مشهد و يزد را دارا مي باشد.

سفرنامه:

روز اول: حرکت با قطار از تهران ساعت 16. استراحت و خواب در قطار/

روز دوم: انتقال از کرمان به روستای میمند تا ظهر. بازدید از روستا و شب اقامت در خانه هاي دست كنده ي محلی.

روز سوم: گشت در روستا و بازدید از اماكن مختلف روستای تاریخی میمند تا ظهر.
انتقال به کرمان و حرکت با قطار به تهران و رسیدن به تهران تا 9 صبح روز بعد.
      برای اطلاعات بیشتر با  کلـــــوان  تماس بگیرید.

به منظور ارائه خدمات و تسهيلات مناسب به مسافران نوروزي سراسر كشور، هفت نمايشگاه بزرگ صنايع دستي و سوغات در هفت شهر استان كرمان برپا مي‌شود.

به گزارش ايسنا ،علي كارنما، رئيس سازمان ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري استان كرمان با اعلام اين خبر افزود: اين نمايشگاهها با هزينه‌اي بالغ بر 600 ميليون ريال در جوار بناهاي تاريخي و ورودي شهرهاي انار ، رفسنجان، سيرجان، بم،راين ، ماهان و كرمان برپا مي‌شوند.

وي با اشاره به اينكه در هريك از نمايشگاهها بين 40 تا 50 غرفه در نظر گرفته شده است، افزود: با هماهنگي هنرمندان و صنعتگران محلي استان و سراسر كشور، صنعت دستي و سوغات سراسر ايران در معرض ديد و فروش علاقه‌مندان و مسافران نوروزي قرار مي‌گيرد.

كارنما همچنين از چاپ كتاب راهنماي گردشگري كرمان خبر داد و خاطرنشان كرد: در اين كتاب فهرست آثار تاريخي، فرهنگي و گردشگري، نام و آدرس هتل‌ها و مكان‌هاي اقامتي و آژانس‌هاي مسافرتي، نقشه شهرها و راه‌هاي استان پهناور كرمان گنجانده شده است.

وي سپس از اصلاح و تجديد چاپ بروشورهاي راهنماي موزه‌ها و نقشه شهرستانهاي سراسر استان يادكرد و اظهار داشت: در اين دوره از انتشار اقلام تبليغاتي، هشت طرح مناظر طبيعي و سياحتي اين خطه از كشور جهت استفاده و بهره گيري كودكان آماده سازي شده است.

رئيس سازمان ميراث فرهنگي ، صنايع دستي و گردشگري استان كرمان ، برپايي جنگ شادي با حضور هنرمندان و بازيگران محلي و كشوري، انجام مسابقات متنوع و جذاب فرهنگي و همچنين طراحي بزرگترين سفره هفت‌سين استان را از برنامه‌هاي در دست اقدام اين سازمان برشمرد و يادآور شد: در ايام نوروز امسال بيش از 50 دفتر اطلاع‌رساني در شهرستانها و بخش‌هاي مختلف استان با همكاري ساير سازمان‌ها و تشكل‌هاي غيردولتي به ارائه خدمات و تسهيلات به مسافران نوروزي مي‌پردازند.

ایرنا ؛  زردي من از تو ، سرخي تو از من " ، " غم برو، شادي بيا " و " محنت برو ، روزي بيا "، از جمله اشعاري است كه پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هاي امروز كه همانا جوانان ديروز هستند، با نام " چهارشنبه سوري " با خود زمزمه مي‌كنند. در روزگاران نه چندان دور در ايران كهن رسم بود كه مقارن چهارشنبه آخر سال خانواده‌هاي ايراني به يمن رسيدن آواي بهار از روي كپه‌هاي خار و گزن افروخته شده مي‌پريدند.

نحوست خاكستر
..............

قديمي‌هااعتقاد داشتند كه خاكستر چهارشنبه سوري نحس است، چراكه مردم هنگام پريدن از روي آن، زردي و بيماري خود را به آتش مي‌دهند و در عوض سرخي و شادابي آتش را به خود منتقل مي‌كنند.

اين اعتقاد سبب مي‌شد تا زن هر خانه خاكستر بر جاي مانده ازآتش چهارشنبه آخر سال را در خاك‌انداز جمع كرده، به بيرون از خانه ببرد و آن را در سر چهارراه يا در آب روان بريزد.

زن در بازگشت به خانه، در خانه را مي‌كوبيد و به ساكنان خانه مي‌گفت كه از عروسي مي‌آيد و تندرستي و شادي را براي خانواده به ارمغان آورده است.

اهالي خانه نيز در اين هنگام در را به روي زن مي‌گشودند و اعتقاد داشتند كه وي تندرستي و شادي را براي يك سال به درون خانه خود آورده است

بقیه متن در ادامه مطلب

آلایندگی  گاز SO2  یکی از گازهای خروجی از کارخانه ذوب خاتون آباد شهربابک